Təbiət və biz

Rövşən ŞİRALIYEV






Son günlərdə yağan aramsız yağışlar fəsadlar törətsə də, solub-saralmış təbiəti, ilk baharda olduğu kimi, yamyaşıl edib... Sanki təbiət yenidən oyanır...

"O, hər an dəyişir, bir an da dinclik bilmir. Dayanmaq nədir, ona məlum deyil. Hər cür hərəkətsizliyin düşmənidir"...

Sitat kimi istifadə etdiyim son cümlələr G.İ.Volfqanqın fikirləridir. Alman şair və filosofu "Təbiət haqqında" essedə deyirdi ki, o, körpənin də ona vəz oxumasına imkan verir:

“Hər axmaq belə onun haqqında hökm verə bilir. O, hamı ilə əylənir və haqq-hesab çəkir...”

Ən böyük dərd də odur ki, bəzən "axmaq da onun barəsində hökm verə bilir" və necə ki, biz, o hökmlərin əzabını çəkirik.

Adətən, sel yazda olardı, indi isə yayda da, payızda da sel və daşqınlar olur. Yağıntıların çoxluğu bir səbəbdirsə, ikinci səbəb məhv edilmiş meşələrdir. Yağan yağışlar yerə düşməyi ilə çaylara doğru üz tutur, torpağa hopmağa vaxt tapmır...


Çaylarda cəmləşən sular da sellər yaradır, aparmağa Saranı tapmasa da, bahalı maşınları, mal-qaranı qabağına qatıb, aparır, ona qəsd edənlərdən qisasını alır.

Çaylarda yaranan selin sürətinə diqqət yetirin; olduqca sürətli hərəkət müşahidə olunur. Onun da başlıca səbəbi hiyləgər təbiətin həmin çay yataqlarında yaratdığı maneələrin - nəhəng daşların insanlar tərəfindən başqa məqsədlər üçün daşınıb, aparılmasıdır. Sel suları qarşısında əsrlərlə sinə gərən həmin daşlar kükrəyən dağ caylarındakı suyun sürətini azaldır, daha böyük fəlakətlərin yaranmasına imkan vermirdi. İndi sel suları körpülərin bünövrəsini belə yuyub aparır. Heç bir maneə onun qarşısında tab gətirmir.

Təbiət belədir...

"O, xeyirxahdır, ancaq ondan sevgi etirafı qopara bilməzsən, ondan hədiyyə ala bilməzsən. Özü istəsə, verəcək... Ondan nə qədər udursansa, bir o qədər sevinir"(həmin essedən)