ƏYNİMDƏKİ YOL... - (poema)

Ədalət QARABULUD






Ön Söz

“İnsanın ən gizli paltarı bədəni deyil, ruhudur.
Ruhunun köynəyi nəfsdən tikilirsə, daralar;
eşqdən tikilirsə, genişlənər.”

I Fəsil - Zahiri köynək

“Nəfsin köynəyi həmişə kirdən başlanır;
onu təmiz görən, özünü aldatmış olur.”

Bir köynəyim vardı kirin içində,
dünyanın tozu sinəmə çökmüş,
nəfsimin izi qollarına hopmuşdu.
Hər addımda qara ləkələr böyüyürdü,
hər nəfəsdə daralırdı boğazım.
O köynək mənim taleyim idi,
hər düyməsi bir günah,
hər tikişi bir qorxu,
hər qırışı bir imtahan.

II Fəsil - Soyunmaq arzusu

“İlk soyunmaq bədəni yox,
öz-özünü soymaqdır.
İçini çıxarmayan,
kənarını çıxara bilməz.”

Soyunmaq istədim.
Amma torpaqla qarışmış iplik
ruhuma sarılmışdı.
Nə su yuyurdu,
nə külək sovururdu,
nə də vaxt köhnəldirdi.
Köynəyi soyunmaq üçün
öncə özümü soyunmalıydım -
qürurdan, şəhvətdən,
səssizcə gizlədiyim
hər arzudan.

III Fəsil - Zikr suyu

“Su bədəni yuyar,
amma zikr ruhu yuyar.
Hər ‘Hu’ səsi bir damladır,
ləkələri əridən.”

Bir gecə sükutun dərinliyində
bir damla səs eşitdim:
“Hu... Hu... Hu...”
Səda göydən yağış kimi enirdi,
köhnə köynəyimin
üzərinə düşüb
ləkələri əridirdi.
Hər təkrarda parçanın
bir ipliyi işığa çevrilirdi.
Köynək əriyirdi,
amma ruhum soyumurdu,
əksinə, qızışırdı eşqdən.

IV Fəsil - Köhnənin cürüməsi

“Torpaq paltarı yeyər,
amma nur geyindirməz.
Nuru ancaq eşq tikir.”

Əzrayıl qapıda dayanıb dedi:
“Fanilik köynəyi torpağın payıdır.
Nə qədər yusanda
o parça çürümək üçündür.”
Mən köhnə köynəyimi
torpağa təslim etdim.
Onunla birlikdə
mənim köhnə “mən”im də çürüyəcək.

V Fəsil - Nur köynəyi

“Bəqa köynəyi insana verilmir,
insan onu zikr və səbr ilə toxuyur.”

Sonra nurdan bir paltar tikildi:
ipliyi zikr,
tikişi səbr,
rəngi eşq,
ətəyi fanilik,
yaxası bəqa.
Geyindim.
Varlığım yumşaldı,
çiyinlərimdən yük endi,
gözlərimdə qaranlıqdan
işıq doğdu.

Epiloq - dua

“Torpağa köhnə köynəyini ver,
amma ruhuna yeni paltar istə.
Çünki Tanrıya yalın gedən
yalnız işıqla örtünər.”

Ya Rəbb,
mənim köhnə köynəyimi torpağa qaytar,
amma ruhuma nurdan paltar geyindir.
Soyundur məni qürurdan,
yuma məni zikrinlə,
qoy qalan hər ləkə
eşqin işığında əriyib yox olsun.
Ya Rəbb,
əynimdə fanilik donu ilə
qarşına çıxmaqdan qorxuram.
Məni bəqanın köynəyinə bürün,
gözlərimi işığınla yuma,
qollarımı səbrinlə tik.
Hər nəfəsim bir ilmə olsun,
hər göz yaşım bir iplik,
və axırda mən
Sənin dərgahına
tamamən nurdan toxunmuş
bir köynəklə gəlim.