Nigar ÖGEDAY ABDULLAZADƏ Uzun müddətdir sosial medianın səs-küylü meydanında nəfəs almağa çalışırdım. Buna baxmayaraq, bir gün özümə bir söz verdim: Bundan belə siyasəti yalnız köşələrimdə yazacağam. Oxuyan düşünəcək, anlamayan keçib gedəcək. Onsuz da bu virtual aləmdə sözün yükü itdi, həqiqət alqoritmlərin soyuq dişliləri arasında əzilib toza dönür.
Burada hər kəs hər şeyin alimi kimi görünməyə çalışır. Heç bilmədiyini belə bilirmiş kimi danışanlar çoxaldıqca, susanların dəyəri azaldı və azalır. Bir foto ilə adamı qəhrəman edən də, bir cümlə ilə onu linç edən də bu mexaniki meydandır.
Sosial media insanların kölgələrini böyüdür, özlərini isə kiçildir.
Amma kitab…
Kitab insanın özüdür, nəfəsidir, tarixə atdığı imzasıdır.
Səhifəyə düşən hər cümlə zaman qarşısında imtahana çəkilir. Yalan burada yaşaya bilmir – çünki zaman yalanı tanımaz, onu əzib keçər. Sosial media bir günün içində xatırlanmaz, kitab isə əsrlərin içində belə unudulmaz.
Sanal dünya bir xəyal kimidir – real görünür, amma toxunsan dağılar. Burada həqiqətlər çarpazlaşır, qatil qəhrəmanlaşdırılır, əsl qəhrəmanlar isə unudulmuş bir küncə atılır. Bir də baxırsan, yüz minlərin izlədiyi biri sabah heç kimin yadına düşmür.
Amma kağızda yazılanlar gələcəyin yaddaşında yaşayır – çünki kitab insanı deyil, həqiqəti qoruyur.
Bu səbəbdən bir gün bütün yaşadıqlarımı, maskaların arxasındakı simaları, sosial mediada qurulan teatr səhnələrini toplayıb kitaba çevirəcəyəm. Bu kitabda bağlanan hesabların, susdurulan səsələrin, görünməyən təzyiqlərin, “qəhrəman” qutusuna qoyulan saxta simaların hamısı olacaq.
Çünki gələcək nəsillər bilməlidir:
Sosial media həqiqəti deyil, görüntünü böyüdür. Həqiqətin özü isə kağızın sükutunda gizlənir.
Bir ekran söndüyü anda buradakı bütün fırtınalar dayanır. Amma bir kitabın içində yazılan fırtınalar yüz illər boyu davam edir.
Bəziləri üçün bu platforma həyatın özüdür, mənim üçünsə, sadəcə, zaman tələsi…
Həqiqət isə hələ də kağızın qoxusunda, mürəkkəbin izində, köhnə bir kitabın səssizliyində yaşayır.